راستش گاهی دست آدم به نوشتن نمی رود ولی دل ش چرا!یعنی می شوی مث منی که به یکباره سر ریز می شود از کلمات و آنقدر می نویسی که آرام شوی.نپرس آقا جان! دل که خراب باشد همین می شود، دل که پر باشد خودش دست به کار می شود یا می زنی زیر گریه و مث ابر بهار گریه می کنی یا مث من آنقدر پوست کلفت شده ای و خودت را می زنی به بی عاری و اینجا را سیاه می کنی که مثلن تیپ روشنفکری و از این جور قرتی بازی ها!درد، که اینجور حرف ها سرش نمی شود. با خودت هم بله؟ داری له می شوی بدبخت! من که خوب می دانم هرچه بیشتر می گذرد مشکلاتت بیشتر می شود . کاش یک به یک به سراغم می آمدند تا ثابت می کردم هنوز هم جانی و فکری هست.آنقدر سردرگم این همه اتفاقم که هنوز مات ِ ماتم ،مات هم به معنی کدر و هم به معنی متعجب.از چراها که بگذرم به مصلحت ها شک می کنم به اینکه مصلحت یعنی چه؟آیا واقعن چنین چیزی وجود دارد؟آیا واقعن این همه اتفاق برای گفتن چیزی ست ؟آیا رازی وجود دارد؟عجیب است!مگر می شود این همه بدبیاری قطار شود تا فقط یک راز را فاش کند؟ما بگویم شکر خوردیم ،قبول است؟بگویم غلط کردیم قبول است؟با توام خدا؟
+ نوشته شده در یکشنبه 23 مرداد1390ساعت 0:51 توسط ابوذر
|